Gizem Emre

Ateşte Açan Güldük, Çanakkale’de Öldük

Bir takvim yaprağı bu kadar mı kan kokar, adam kokar, çocuk kokar, asker kokar? 
Mahalle maçında top koşturan çocuk yaşında, liseden üniversiteden mezun olacak adam yaşında, belki bir köşe başında belki bir çeşme başında sevdiğini bekleyen o umutlu genç adam hevesiyle, yaşa başa bakmadan, ev ocak, ana baba demeden, taşla tüfekle destan yazdık biz.
Onlar dönmemeyi göze aldıkları için bugün aldığımız her nefes geri dönüyor bize. Şükürler olsun ki böyle mert adamlar gördü bu tarih. Onlar bir oldu ki Çanakkale Geçilmez oldu!
102. Yaşın kutlu olsun Çanakkale!
Bugün telefonu açıp ekrandaki tarihe her baktığımda memleketimde olmamanın hüznünü yaşıyorum. Vatan sağ oldukça, aynı bayrak altında bize her yer Çanakkale!
Tetik parmağı kopan fakat tetiğin bozulduğunu düşünüp parmağının koptuğundan bihaber olan kardeşim, siper altında can veren kardeşim, her şeyini bırakıp düğüne gider gibi harbe giden kardeşlerim, abilerim mekanınız cennet ruhunuz şad olsun... Biz bir devri sirtaki yaparak batırmadık Yunanlılar, biz biz devri portakal soyarak batırmadık Hollandalılar! Hava da çarpışan mermilerin, matarası düşen susuz ölen askerimin günü gelir hesabını sorarız. Kardeşim yaşında yavrucakların ölmeden mezara konmasının hesabını sorarız elbet. Kürdü, alevisi, çerkesi tek yürekti o gün. Bugün de birlik beraberlik günü abiler, ablalar! Uyanın... Son durak burdan öteye geçiş yok!
Düşmanda silah vardı, Mehmetçik de iman. İşte buydu ÇANAKKALE'yi GEÇİLMEZ kılan...